امروز یکسال  از نوشتن اولین مطلبم در اینجا میگذرد هرچند این مسله چندان مهم نیست چون مهمتر این است که تاکنون چه نوشته ام. جواب چند سوال:
چرا وبلاگ نویسی را شروع کردم ؟
درابتدا به خاطر کنجکاوی ام برای تجربه کردن یک محیط نو برای یادگیری شروع به نوشتن در وبلاگ کردم و سعی کردم چیزهایی را بنویسم که لایق وقتی که صرف خواندن آن مطالب میشود باشند.
حالا چقدر موفق بوده ام نمیدانم.

چرا نام اینجا را ساحل اندیشه نامگذاری کردم؟
به نظر من خیلی از مشکلات ما از عملی نکردن همین کلمه ساده (اندیشیدن) است.نام اینجا را ساحل اندیشه گذاشتم تا به خود بیشتر اندیشیدن را یادآور شوم واگر اندیشیدم زایده ی اندیشه هایم را در اینجا نوشتم.چقدر درست چقدر غلط نمیدانم.

از وبلاگنویسی چه کسب کردم؟
همه ما از روزی که با تقلید از دیگران سخن گفتن می آموزیم تا آخرین لحظه زندگی پیوسته در حال تقلید و آموختن چیزهای خرد و کلان از اطرافیان خود هستیم.در تمام این مدت وبلاگ نویسی کوششم تنها این بود که مثل یک خواهر خرد نه کمتر ونه بیشتر از هریک از وبلاگنویسانی که میشناختم چیزی هرچند کوچک بیاموزم و باید بگویم وبلاگنویسی و مطالعه وبلاگ نویسنده های خوب دیگر میتواند مثل خواندن کتابها و.. یک نوع از یادگیری غیر مستقیم باشد البته برای آنانکه در
پی آموختن باشند. تجربه کردن چیزهای جدید در زندگی همیشه جالب 
 است. وبلاگنویسی هم تجربه خوبی برایم بود .

سخن آخر:
از آنجا که فکرمیکنم عملکرد درست ما در دنیای واقعی بسیار مهم تر از حرفها ونوشته های ما در دنیای مجازی است بنابراین تصمیم گرفتم که بعد ازاین بیشتر از پیش وقت و تلاشم را در رسیدن به
اهدافم در دنیای واقعی صرف کنم.در این صورت دیگر وقتی برای وبلاگنویسی نخواهم داشت
و این آخرین مطلبم در ساحل اندیشه خواهد بود.

در پایان آرزوی همیشگی من:
به امید ساختن افغانستانی
متحد، آباد و مستقل

و آرزویـــم برای همـه :
سبز و پایدار باشید

به پــــــــــایــــــــان آمـــد این دفتــــــــــــر.